Baza wiedzy

Parecznik, krocionóg czy prosionek: cechy pomocne w rozpoznaniu

Potoczne nazwy „stonoga” i „tysiąconóg” bywają używane nieprecyzyjnie. Zdjęcie budowy oraz sposobu poruszania pozwala uniknąć zastosowania porad dla niewłaściwego zwierzęcia.

Pareczniki

Ciało wielu pareczników jest spłaszczone, a nogi rozstawione na boki. Jedna para nóg przypada na typowy segment tułowia. Pierwsza para przydatków tułowiowych jest przekształcona w szczękonóża służące zdobywaniu pokarmu. Nie badaj ich dotykiem. Różnice wielkości i ubarwienia nie pozwalają bezpiecznie stosować jednej nazwy gatunkowej do każdego osobnika znalezionego pod kamieniem w Polsce.

Krocionogi

Wiele krocionogów ma walcowate lub nieco spłaszczone ciało i porusza się wolniej. Na większości podwójnych segmentów występują dwie pary nóg. Część zwija się po zaniepokojeniu. Nie rozgniataj okazu dla identyfikacji, ponieważ wydzieliny obronne mogą zabrudzić powierzchnię. Do oceny przydatne są zdjęcia sylwetki, układu nóg i miejsca znalezienia, nie tylko opis ciemnego koloru.

Lądowe równonogi

Prosionki i kulanki to skorupiaki, mimo że spotyka się je na lądzie pod podobnymi osłonami. Mają inną budowę i mniej par nóg niż typowe długie krocionogi. Nie każda zwijająca się kulka należy więc do tej samej grupy. W wilgotnym schronieniu mogą występować razem, dlatego sfotografuj poszczególne okazy, zamiast przypisywać wszystkie znaleziska jednemu gatunkowi.

Rozpoznanie a źródło

Dokładna nazwa gatunku bywa trudna bez specjalistycznych cech, ale odróżnienie głównych grup już zmienia plan oględzin. Przy parecznikach sprawdza się również dostęp małych ofiar, przy krocionogach wilgotne resztki i drogi napływu. Przy szkodach w roślinach potrzebne jest potwierdzenie przyczyny. Nie używaj listy tropikalnych gatunków jako opisu zwykłych mieszkańców polskiego ogrodu.

Źródła i dalsze informacje

Więcej o tym temacie

Wszystkie artykuły: Pareczniki i krocionogi · Przegląd tematu